Raczek Józef

syn Piotra i Katarzyny, ur. 25 listopada 1901 r. w miejscowości Łękawa, pow. Piotrków Trybunalski. Przed wybuchem wojny ukończył 4-letnią szkołę elementarną. W 1916 r. jako nieletni został zabrany do przymusowej pracy w Niemczech, gdzie przebywał do 1917 r. Po powrocie do domu wstąpił do polskiej formacji wojskowej. W styczniu 1918 r. został przydzielony do 22 Pułku Piechoty w Piotrkowie, a po trzymiesięcznym przeszkoleniu do 37 Pułku Piechoty, z którym został wysłany na front w okolicy Przemyśla. W ramach służby wojskowej uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r. Po powrocie z frontu podjął służbę pograniczną na ścianie: Polska – Prusy Wschodnie.

W 1921 r. został wysłany do szkoły podoficerskiej w Łodzi. Po szkoleniu powrócił do macierzystej jednostki. Dnia 15 sierpnia 1921 r. został zdemobilizowany. Po wyjściu z wojska przyjechał do powiatu sanockiego i pracował w lasach prywatnych, m. in. w lasach wchodzących do dóbr Komańczy należących do Stanisława hr. Potockiego z Rymanowa, później będących w posiadaniu Fundacji im. Pietruskich. Został mianowany gajowym w Duszatynie, gdzie zamieszkał z żoną Julią. Od momentu zorganizowania w 1940 r. przez władze okupacyjne niemieckiego Nadleśnictwa Komańcza, aż do lipca 1944 r. pełnił w nim funkcję gajowego w lasach Duszatyna. W tym czasie wraz z żoną działał w ruchu konspiracyjnym, pomagając uciekinierom z okupowanego kraju i wysłannikom władz polskich na uchodźstwie, przeprowadzając ich leśnymi ścieżkami prowadzącymi utworzoną przez ZWZ-AK trasą kuriersko-przerzutową LAS. Szczególną troskę o „gości” przejawiała żona gajowego Julia Raczek (ur. 9 maja 1903 r. – zm. 3 maja 1959 r.), przygotowując w gajówce zakwaterowanie i zaprowiantowanie na dalszą wędrówkę.

Po przejściu linii frontu wojennego Józef Raczek z dniem 15 października 1944 r. został przyjęty przez nadleśniczego państwowego Nadleśnictwa Komańcza inż. Mikołaja Malinowskiego do pracy, jako gajowy w służbie leśnej leśnictwa Duszatyn. Obowiązki swoje pełnił do czasu przeniesienia w stan spoczynku (renta) na skutek ciężkiej i długotrwałej choroby. Ze służby w Lasach Państwowych został zwolniony z dniem 29 września 1951 r. Po zakupie w 1954 r. ziemi w Komańczy w 1956 r. rozpoczął budowę własnego domu. Kilka miesięcy po śmierci żony żeniąc się powtórnie (13 sierpnia 1959 r.) z Marią, mieszkał już w Komańczy. Zmarł 23 kwietnia 1971 r. Pochowany został obok grobu żony Julii na cmentarzu rzymskokatolickim w Komańczy.

Opr. Edward Orłowski

Design by Piotr Siuta